Glass-Steagall Act 1933

In 1929 gingen de beurzen zwaar onderuit. Daarna ontstond de periode die we als “de grote depressie” van de jaren dertig kennen. In 1933 werd de Glass-Steagall wet ingevoerd. Na onderzoek naar de oorzaken van de beurscrash van 1929 was men tot de conclusie gekomen dat niet alleen beleggers, maar vooral ook banken veel te veel gespeculeerd hadden. Bij de banken was dat extra zuur, omdat ze dat deden met het geld van hun klanten. Als het dus bij de bank mis ging, raakten de klanten hun geld kwijt. Het beeld van de betrouwbare bank was dus verdwenen. In de Glass-Steagall wet werd geregeld dat zakenbanken en consumentenbanken uit elkaar getrokken moesten worden. Het mocht niet in één bedrijf uitgevoerd worden. Een bank Morgan Stanley ontstond uit JP Morgan. Deze wet voorkwam ruim 60 jaar lang problemen en net als in Griekenland waar de vangrail op een bergpas wordt weggehaald als er toch geen ongelukken meer gebeuren, besloot men onder druk van de banken na zo’n zestig jaar deze wet maar weer op te zeggen. Het duurde daarna geen tien jaar voor we de problemen van 1929 weer terug hadden… Er was niemand meer in leven die bewust 1929 had meegemaakt en iedere generatie wil blijkbaar graag haar eigen fouten maken. De banken gingen samen met zakenbanken en verzekeraars en in no time waren banken zo extreem groot dat het hele nationale product van een land in het niet viel bij die van een enkele bank. ING bijvoorbeeld kende op haar hoogtepunt een balanstotaal waarin het BNP van Nederland twee keer in ging. Het was slechts wachten op het moment dat dit mis zou gaan. Het ging in 2007/2008 mis. Hebben we iets geleerd? Ja. Hebben we er serieus iets aan gedaan? Nee. Die wet is nog altijd niet heringevoerd en de grote banken in de wereld zijn alleen maar nog veel groter geworden. Het gevolg laat zich raden. 2007/2008 was een voorproefje van wat nog komen gaat. De banken zijn nu zo machtig dat ze zich niets meer door regeringen laten vertellen. Er is slechts één heer aan wie ze nog moeten gehoorzamen en die heer is de knoet van de markt. Uiteindelijk zal die knoet op hen neerdalen. Het vervelende daarvan is dat u en ik ons bevinden tussen die knoet (Russische zweep) en de banken. Wij zullen dus de klappen het hardste voelen, of de banken nu omvallen of niet. We zien nu in Spanje hoe dat het werkt. De banken blijven intact met geld van ons. Pas als dat geld ook weer op is zullen de banken een keer zelf geraakt worden. Wij zijn dan al bankroet en uiteindelijk zullen de banken een keer gaan volgen. Minister de Jager zegt dat wij de banken moeten helpen, want anders… Ja, wat anders? wat IS eigenlijk het voordeel dat wij hebben van het overeind houden van bedrijven die het niet verdienen nog te bestaan? Het zou zo duur zijn als ze failliet gaan… Ja, en 100 miljard euro is een koopje? In feite overigens al 300 miljard, maar De Jager vertelde dat er voor het gemak maar niet bij. Het wordt uiteindelijk minstens 1000 miljard, mark my words… Het gaat op een gegeven moment nergens meer over. Dit is toch al lang complete onzin geworden, of heeft u nog het idee dat het geldsysteem nog serieus te nemen was?

Gepubliceerd op maandag 18 juni 2012 07:29
Geschreven door Tom Lassing

bron: http://www.beursbox.nl/nieuws-beleggen/glass-steagall-act-1993.html

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: